In een fijn herfstzonnetje, maar met af en toe een gure, koude wind is DE STAPPER weer aan ‘het stapseizoen’ begonnen.
Het voelde weer als vanouds.

Het mooie weer van vandaag nodigde ons uit om er op uit te gaan. Daarom hebben we de wandelschoenen aangetrokken en een flinke route gelopen in de bossen van Herperduin.

Hier en daar was het nog flink nat en modderig. Een gevolg van de vele Maartse buien van vorige week. Opvallend was dat men tijdens de winter niet stil had gezeten. Er was flink wat onderhoud gepleegd. De twee (lange, brede) fietspaden die Herperduin doorsnijden waren verbreed en opnieuw geasfalteerd. Ze lagen er netjes bij.

Alle toegangspoorten en x96hekken van het gebied waar de hooglanders en de paarden grazen waren vernieuwd en zagen er dan ook als zodanig uit.

Het was een genot om een flinke ronde in de ZON te lopen x85

Vandaag tijdens mijn ruim 14 km lange wandeltocht hoorde ik de vogels weer.
Ik heb (nog) niet kunnen achterhalen welke vogels aan het fluiten waren. Maar overduidelijk is dat de lente in aantocht is. Dat is niet alleen duidelijk als we naar de kalender kijken (21 maart nadert met rasse schreden) maar was ook zichtbaar tijdens mijn wandeltocht.

• Boeren zijn overal bezig met het uitrijden van mest.
• De asperge- en soft fruit-telers zijn druk in de weer met plastic om hun asperges en aardbeien en frambozen te beschermen tegen de kou.

Nog even geduld en ook de buitentemperatuur is op het niveau van de lente.

En dan nog even dit …
Volgens de Gemeente Veghel heb ik tijdens deze wandeltocht op een deel van de route ‘Londen-Berlijn-St.Petersburg’ gelopen. Althans dat vermeldt een informatiebord dat onlangs bij het spoorpad is geplaatst.

Tijdens mijn ruim 13 km lange wandeltocht van vandaag kwam ik tot de ontdekking dat de lente in aantocht is.
Want … als je hxe9xe9l goed kijkt, zie je al de grijswitte kopjes van de wilgenkatjes tevoorschijnkomen. Heel af en toe zie je aan een struik groene puntjes van de bladknoppen die op springen staan.

Langs mijn wandelroute kwam ik ook al de echte voorbodes van de lente tegen: sneeuwklokjes en crocussen …

Tijdens mijn wandeltocht van ruim 10 kilometer kwam ik vandaag een prachtig bloeiende toverhazelaar (hamamelis) tegen.
Uiteraard heb ik er een paar foto’s van gemaakt. Van de eigenaar van de bloeiende struik hoorde ik dat hij ‘s morgens nog bevroren was.

Toen ik mijn fototoestel weer opgeborgen had en verder liep moest ik denken aan onze pastor. Hij laat ons jaarlijks weten wanneer ‘zijn toverhazelaar naast de voordeur van de pastorie’ bloeit.
Op het einde van de dienst vertelt hij dan vol trots en met een glimlach op zijn gezicht: ‘de toverhazelaar bloeit weer!’
Enkele weken geleden klonk het zinnetje weer door de kerk …

Toen ik vanmiddag net buiten Mariaheide over het smalle spoorpad tussen het kreupelhout liep, dacht ik: ‘Welke gek wil hier een trein laten rijden?’

Dit stukje natuur is zelfs in de winter prachtig. Vanmiddag liep ik daar mooi beschut tegen de koude wind. Want het was vanmiddag wel koud met twee graden en een oostenwind. Daarom had ik er ook flink de pas in op de route van ruim 10 kilometer.

Omdat de spierpijn in mijn schouders nog niet verdwenen was, heb ik vandaag maar een kleine route gelopen (7 km).

Ondanks dat het nog volop winter is, was het vandaag goed wandelweer.
Op het vele water in de sloten lag (weer) een dun laagje ijs.
En alle bomen en struiken zijn nog volop in wintertooi: dus kaal …!

Eindelijk was er weer tijd en gelegenheid om mijn wandelschoenen aan te trekken, mijn nordic-walking-poles te pakken en een route te lopen.

Door al het geklus van de laatste maanden (en de winterperikelen) was het er niet meer van gekomen.
Maar vanmiddag onder het genot van een winterzonnetje heb ik toch weer fijn een rondje van 10 km kunnen lopen.

De beweging, de buitenlucht en de rust doen een mens goed. Ein – de – lijk …!

Wat een genot om op deze mooie zonnige herfstdag een wandeltocht te maken.
Nadat we maandag onze eerste tocht van het seizoen hadden gelopen, stond vandaag de tweede op het programma.
Het weer werkte zeer goed mee. Daarom genoten we van het bewegen en de natuur om ons heen. En … als de zon schijnt zien alle herfstkleuren er nog mooier uit dan ze al zijn.
Onder het genot van muziek uit de tijd – dat wij nog gxe9xe9n pickup, bandrecorder, casettedek, discman laat staan mp3-speler of Ipod hadden – roffelden de kilometers onder mijn voeten weg.

;

Het was koud, veel te koud vanmiddag tijdens mijn wandelroute van bijna
13 km. Toen de zon scheen ging het nog wel, maar toen die plaats gemaakt had voor donkere wolken waar ook nog regen en hagel uitviel was het ineens heel koud. Tijd dus om een extra jackje aan te trekken.
De natuur en wij trouwens ook snakken naar de zonnewarmte. Maar die laat dit jaar wel erg lang op zich wachten.
De voorspellingen zeggen dat we in het weekend (eindelijk) een temperatuur van 15 graden (of meer) krijgen.

Het werd tijd …!